The Doo Run Run - No.2

The Doo Run Run

Paar weken verder en nog een SMIKKELBAARD release dit keer van Doo Run Run. Het is een zijproject van Roy Santiago die geen onbekende is. Roy maakt toffe muziek en komt weinig van hem uit waar ik niks mee kan.

Het Doo Run Run project is iets waar we 7 jaar geleden ook al eens geprobeerd hebben om iets van te maken. Toen onervaren en geen dingen als facebook was het lastig om de boel goed te promoten.

Tegenwoordig beide een intressant netwerk en met het Smikkelbaard een mooi excuus om weer eens wat te doen. Via de mail even bijgekletst en toen was daar ineens No.2

Het tweede album van The Doo Run Run was een feit en begon direct al te lopen. Daar was ineens de intresse vanuit 3voor12 waar het gewoon op de luisterpaal te vinden is/was. Een grappige recencie met muse referentie op 3voor12gelderland.

Kortom een zeer geslaagde release met natuurlijk weer een mooi stukje proza van Richard:

“Gloopy off-kilter love songs are the name of the game with Mr Roy Santiago. Yes we have nice melody lines but we have syphilis in the eye, drug taking relatives, lesbians and a lot of bitter-sweet reflections. Always willing to throw his undoubted potential for creating a perfect pop song off a cliff, Roy Santiago creates the ultimate in Dutch loser music with this release. These tracks are redolent of over-pumping your bike tyres at a garage, or getting a shit kroket from the Febo-wannabe shop in some godforsaken seaside resort in Zeeland whilst seething at the spray-bronzed types as they glide off to the beach to practise healthy and inane pursuits in the name of any commercial radio station you care to mention.

The ideal soundtrack to a beach hut full of malcontents, Santiago throws a healthy dollop of melancholy into his stew. The raw edges come from some of GBV’s quieter moments; (looks like the fly got smashed in Wassenaar, eh Roy?) and Black Francis too. Or imagine if Dennis Wilson gave it all up and started tulip farming in Vogelsang. Better, imagine if jazzy lounge music was banned in all the seaside beach huts on the Dutch coast and replaced with this kind of existential wailing: there’d be an exodus not seen since the days of Pharaoh.

We can but hope.”

Genoeg gebabbeld luisteren naar die plaat en binnenkort nog meer Smikkelbaard nieuws